«Ён навучыў чытаць між радкоў»… Развітанне з Міхасём Тычынам адбудзецца 9 лістапада

Культура
Міхась Тычына. Фота Кастуся Дробава

Літаратуразнаўца і пісьменнік Міхась Тычына памёр 7 лістапада 2022 года.

Ён нарадзіўся 10 лютага 1943 года ў сям’і ссыльнага селяніна ў Якуціі. Праз чатыры гады сям’я вярнулася ў Беларусь – у вёску Глускага раёна. Пасля філфака Брэсцкага педагагічнага інстытута скончыў аспірантуру пры Інстытуце літаратуры імя Янкі Купалы Акадэміі навук, там жа застаўся працаваць вядучым навуковым супрацоўнікам. Выкладаў літаратуру ў Беларускім гуманітарным ліцэі.

Ён быў сябрам Беларускага ПЭН-Цэнтра, доктарам філалагічных навук і спецыялістам у галіне літаратуразнаўчай экспертызы.

Быў стрыечным братам Алеся Адамовіча і перакладаў яго на беларускую мову.

Глыбокі знаўца і даследчык нашай літаратуры, ён актыўна друкаваўся як крытык і напісаў некалькі кніг прозы. Нават па назвах асобных яго кніг можна зразумець шырыню навуковых інтарэсаў:

  • Магчымасці рэалізму: Прычыннасць і гістарызм. 1982.
  • Вяртанне: Аповесць пра Кузьму Чорнага. 1984.
  • Аляксандр Пушкін і Якуб Колас. 1999.
  • Карані і крона: Фальклор і літаратура. 2000.
  • Кузьма Чорны: Эвалюцыя мастацкага мыслення. 2004
  • Словы ў часе: Літаратура ад рамантызму да сімвалізму і нашаніўскага адраджэння. 2014.
  • Філасофія літаратуры. Беларускі варыянт. 2014.

На навіну пра яго смерць адгукнуліся ў сацсетках калегі і вучні. Сярод допісаў – словы ўдзячнасці і жалю:

Сяргей Шапран: «Быў адным з найбольш аўтарытэтных сучасных беларускіх літаратуразнаўцаў. Мусіць, самым аўтарытэтным. А яшчэ светлым і рэдкім чалавекам. І – бездакорным, паставіць побач з якім кагосьці проста немагчыма: Тычына быў такі адзін».

Алесь Суша: «Сёння не стала майго настаўніка, аднаго з найлепшых айчынных літаратуразнаўцаў — Міхася Тычыны, спадара Міхася, як мы яго звалі.

Менавіта ён навучыў мяне не толькі чытаць, але і адчуваць прачытанае. Ён навучыў чытаць між радкоў, навучыў бачыць нябачнае, ненапісанае. Як супрацоўнік Нацыянальнай акадэміі навук і аўтар шматлікіх бясконца сур’ёзных кніг, ён нібы стаяў вельмі далёка ад нас. Але яго абаяльнасць дазволіла многім з нас наблізіцца. А яго выключна глыбокія веды пра класікаў і волатаў айчыннай літаратуры зрабілі гэтых волатаў для нас блізкімі, простымі, сваімі».

Анжэла Мельнікава: «М. Тычына – адзін са стаўпоў нашай культуры. Колькі ім напісана і асэнсавана. Ён звяртаўся да галоўных пытанняў і праблем культуры і літаратуразнаўства, да творчасці нашых знакавых пісьменнікаў – Я. Купалы, Я. Коласа, К. Чорнага, І. Мележа, В. Казько etc.

Ягоныя падыходы шмат у чым вызначылі і мой навуковы шлях. Асабліва яго распрацоўкі праблем нацыянальнага, вывучэння беларускай літаратуры ў еўрапейскім кантэксце.

Удумлівы, глыбокі, інтэлігентны. Аўтарытэт і ў навуковым плане і ў маральным. І вельмі чалавечны. Глыбока кранаў сваёй дабрынёй. М. Тычына быў адным з рэцэнзентаў маёй манаграфіі “пад доктарскую”. І сам мне прывёз рэцэнзію на вакзал, каб мне было прасцей. Я і тады ледзь не плакала ад такой яго дабрыні».

Развітанне з Міхасём Тычынам адбудзецца ў сераду (9 лістапада) з 10.00 да 11.00 на Кульман, 33а, у рытуальнай зале.

Если вы нашли ошибку, пожалуйста, выделите фрагмент текста и нажмите Ctrl+Enter.

🔥 Читайте нас в Google News, Facebook, Twitter или Telegram!

Последние новости


REFORM.by


Сообщить об опечатке

Текст, который будет отправлен нашим редакторам: